Այս նշանը կարող է հուշել, որ օրգանիզմում երկաթի պակաս կա

2. Գունատ մաշկ

Հեմոգլոբինի մակարդակի նվազման դեպքում մաշկը և շուրթերը կարող են սովորականից ավելի գունատ երևալ։

3. Գլխապտույտ և գլխացավ

Երկաթի պակասի պատճառով օրգանիզմը կարող է ավելի քիչ թթվածին հասցնել հյուսվածքներին, ինչի հետևանքով որոշ մարդկանց մոտ առաջանում են գլխացավեր կամ գլխապտույտ։

4. Արագ սրտխփոց

Սիրտը փորձում է փոխհատուցել թթվածնի պակասը, ինչի հետևանքով կարող է արագանալ սրտի աշխատանքը կամ առաջանալ սրտխփոցի զգացում։

5. Շնչահեղձություն

Եթե սովորական ֆիզիկական ակտիվության ժամանակ սկսել եք ավելի արագ շնչահեղձ լինել, դա նույնպես կարող է լինել երկաթի պակասի հնարավոր նշաններից մեկը։

6. Փխրուն եղունգներ

Երկաթի պակասի դեպքում եղունգները կարող են դառնալ բարակ, հեշտ կոտրվել կամ որոշ դեպքերում ձեռք բերել գդալի նման ձև։

7. Սառը ձեռքեր և ոտքեր

Որոշ մարդիկ երկաթի պակասի դեպքում մշտապես զգում են, որ ձեռքերը և ոտքերը սառն են, նույնիսկ երբ շրջապատի ջերմաստիճանը նորմալ է։

Ովքե՞ր են ավելի հաճախ ունենում երկաթի պակաս

Ռիսկի խմբում կարող են լինել.

վերարտադրողական տարիքի կանայք՝ հատկապես առատ դաշտան ունեցողները,
հղիները,
երեխաներն ու դեռահասները,
բուսակերներն ու վեգանները, եթե սննդակարգը բավարար չափով չի ապահովում երկաթ,
մարդիկ, ովքեր ունեն աղեստամոքսային համակարգի որոշ հիվանդություններ կամ քրոնիկական արյունահոսություն։

Ինչպես է հաստատվում երկաթի պակասը

Միայն ախտանիշներով հնարավոր չէ հաստատել երկաթի պակասը։

Բժիշկը կարող է նշանակել արյան հետազոտություններ, այդ թվում՝ ընդհանուր արյան քննություն, ֆերիտինի և անհրաժեշտության դեպքում այլ ցուցանիշների որոշում՝ պատճառը պարզելու համար։

Ե՞րբ է պետք դիմել բժշկի

Խորհրդակցեք բժշկի հետ, եթե.

հոգնածությունը երկար ժամանակ չի անցնում,
հաճախ եք ունենում գլխապտույտ,
շնչահեղձություն է առաջանում նույնիսկ փոքր ծանրաբեռնվածության ժամանակ,
նկատում եք գունատ մաշկ կամ արագ սրտխփոց,
ախտանիշները աստիճանաբար ուժեղանում են։

​Երկաթի պակասը կարող է արտահայտվել մշտական հոգնածությամբ, գունատ մաշկով, գլխապտույտով, արագ սրտխփոցով, շնչահեղձությամբ և այլ ախտանիշներով։ Սակայն այս նշանները հատուկ միայն երկաթի պակասին չեն բնորոշ, ուստի ճիշտ ախտորոշումը հնարավոր է միայն բժշկական հետազոտությունից հետո։ Վաղ հայտնաբերումը և ճիշտ բուժումը կարող են օգնել կանխել բարդություններն ու վերականգնել օրգանիզմի բնականոն աշխատանքը։